And Allah's Statement: "... hastening."

İbn Abbas şöyle demiştir: Kuşak kullanan ilk kadın İsmail'in annesiydi. İzlerini Sarah'dan saklamak için kuşak kullanmıştı. İbrahim, kendisini ve oğlu İsmail'i emzirirken Kabe'nin yakınında, Zemzem yerindeki mescidin en yüksek yerindeki bir ağacın altına getirdi. O günlerde Mekke'de kimse yoktu, su da yoktu. Bu yüzden onları oraya oturttu ve yanlarına içinde biraz hurma bulunan deri bir çanta ile içinde biraz su bulunan küçük bir su tulumu koydu ve eve doğru yola çıktı. İsmail'in annesi onu takip etti ve şöyle dedi: "Ey İbrahim! Bizi, arkadaşlığından keyif alacağımız kimsenin ve (faydalanacak) hiçbir şeyin bulunmadığı bu vadide bırakarak nereye gidiyorsun?" Bunu ona defalarca tekrarladı ama o dönüp bakmadı. Sonra ona: "Bunu sana Allah mı emretti?" diye sordu. "Evet" dedi. "O halde bizi ihmal etmez" dedi ve İbrahim ilerlerken geri döndü ve kendisini göremeyecekleri Seniye'ye varınca Kabe'ye döndü ve iki elini kaldırarak şu duayı ederek Allah'a dua etti: 'Ey Rabbimiz! Ey Rabbimiz, namazı güzelce kılsınlar diye, çocuklarımdan bir kısmını senin Beyt-i Haram'ın (Mekke'deki Kabe) yanında ekinsiz bir vadiye yerleştirdim. O halde insanlardan bazılarının kalplerini onlara karşı sevgiyle doldur ve (Allah'ım) onları meyvelerle rızıklandır ki şükretsinler.' (14.37) İsmail'in annesi İsmail'i emzirmeye ve sahip olduğu sudan içmeye devam etti. Su tulumundaki su bitince kendisi susadı, çocuğu da susadı. Acı içinde kıvranarak ona (yani İsmail'e) bakmaya başladı; Ona bakmaya dayanamadığı için onu terk etti ve o topraklarda kendisine en yakın dağın Safa Dağı olduğunu gördü. Üzerinde durdu ve birini görebilmek için vadiye dikkatle bakmaya başladı ama kimseyi göremedi. Daha sonra Safa'dan indi ve vadiye varınca elbisesini sıvadı ve sıkıntı ve sıkıntı içindeki bir insan gibi vadide koştu, vadiyi geçip Merve dağına ulaştı ve orada birilerini görmeyi umarak durdu ve aramaya başladı, ancak kimseyi göremedi. Bunu (Safa ile Merve arasında koşarak) yedi defa tekrarladı." Peygamber (s.a.v.) şöyle buyurdu: "İnsanların Safa ile Merve arasında yürümesi geleneğinin kaynağı budur. Merve'ye vardığında (son kez) bir ses duydu ve kendi kendine susmasını ve dikkatle dinlemesini istedi. Sesi tekrar duydu ve şöyle dedi: 'Ey (her kim olursan ol)! Sesini bana işittirdin; Bana yardım edecek bir şeyin var mı?" Ve işte! Zemzem yerinde bir meleğin topuğuyla (veya kanadıyla) oradan su akana kadar toprağı kazdığını gördü. Elini bu şekilde kullanarak etrafını leğen benzeri bir şey yapmaya başladı ve elleriyle su tulumunu suyla doldurmaya başladı ve bir kısmını kepçeledikten sonra su dışarı akıyordu." Peygamber (ﷺ) şöyle devam etti: "Allah, İsmail'in annesine rahmet etsin! Zemzem'i (kontrol etmeden akmasına) izin verseydi (ya da tulumunu doldurmak için o sudan kürek çekmeseydi), Zemzem, yer yüzeyinde akan bir ırmak olurdu." Peygamber (ﷺ) ayrıca şöyle devam etti: "Sonra su içti ve çocuğunu emzirdi. Melek ona şöyle dedi: 'İhmal edilmekten korkma, çünkü burası, bu çocuk ve babası tarafından inşa edilecek olan Allah'ın Evi'dir ve Allah, kavmini asla ihmal etmez.' O dönemde Beyt (Kabe), tepeye benzer yüksek bir yerde bulunuyordu ve sel geldiğinde sağına ve soluna akıyordu. Cürhum kabilesinden bazı insanlar veya Cürhumlu bir aile, Kada' yolundan geçerken onun ve çocuğunun yanından geçene kadar bu şekilde yaşadı. Mekke'nin aşağı kısmına indiklerinde suyun etrafında uçma ve oradan ayrılmama alışkanlığı olan bir kuş gördüler. 'Bu vadide su olmadığını bildiğimiz halde bu kuş suyun etrafında uçuyor olmalı' dediler. Suyun kaynağını bulan bir veya iki haberci gönderdiler ve geri dönüp suyu onlara bildirdiler. Böylece hepsi (suya doğru) geldiler." Peygamber (ﷺ) şunu ekledi: "İsmail'in annesi suyun yanında oturuyordu. Ona, 'Senin yanında kalmamıza izin verir misin?" diye sordular. 'Evet ama suya sahip olma hakkınız olmayacak' diye yanıtladı. Bunu kabul ettiler. "Peygamber (ﷺ) ayrıca şöyle dedi: "İsmail'in annesi, insanlarla arkadaşlıktan keyif almayı sevdiği için tüm bu durumdan memnundu. Böylece oraya yerleştiler ve daha sonra kendileriyle birlikte gelip yerleşen ailelerini de çağırdılar, böylece bazı aileler orada daimi ikamet sahibi oldular. Çocuk (yani İsmail) büyüyüp onlardan Arapça öğrenmiş ve (erdemleri) büyüdükçe onların kendisini sevmesine ve hayran olmasına sebep olmuş, buluğ çağına gelince de onu kendilerinden bir kadınla evlendirmişlerdir. İsmail'in annesi öldükten sonra İbrahim, İsmail'in evlendikten sonra daha önce bıraktığı ailesini görmek için geldi ancak İsmail'i orada bulamadı. İsmail'in hanımına kendisini sorduğunda o, 'Bizim geçimimizi sağlamak için gitti' cevabını verdi. Sonra ona onların yaşam tarzlarını ve durumlarını sordu ve o da şu cevabı verdi: 'Sefalet içinde yaşıyoruz; sıkıntı ve sefalet içinde yaşıyoruz' diyerek ona şikâyette bulundu. 'Kocanız döndüğünde ona selamımı iletin ve ona (evinin) kapısının eşiğini değiştirmesini söyleyin' dedi. İsmail geldiğinde alışılmadık bir şeyler hissetmiş gibiydi ve karısına şunu sordu: 'Sizi ziyaret eden oldu mu?' 'Evet, filanca tarifte yaşlı bir adam geldi ve bana seni sordu, ben de kendisine haber verdim, o da hayatımızın durumunu sordu, ben de kendisine sıkıntı ve yoksulluk içinde yaşadığımızı söyledim.' Bunun üzerine İsmail, 'Sana bir şey tavsiye etti mi?' dedi. O, 'Evet, sana selamını iletmemi ve kapının eşiğini değiştirmeni söylememi söyledi' dedi. İsmail dedi ki: 'O benim babamdı ve o bana seni boşamamı emretti. Ailenizin yanına dönün.' Bunun üzerine İsmail onu boşadı ve onlardan başka bir kadınla (Cürhum) evlendi. Daha sonra İbrahim, Allah'ın dilediği kadar bir süre onlardan uzak durdu ve onları tekrar çağırdı ama İsmail'i bulamadı. Bunun üzerine İsmail'in hanımının yanına geldi ve ona İsmail'i sordu. 'Geçimimizi aramaya gitti' dedi. İbrahim ona 'Nasılsın?' diye sordu. ona rızıklarını ve geçimlerini soruyordu. O, 'Biz zenginiz ve varlıklıyız (yani her şeye bol miktarda sahibiz)' diye yanıt verdi. Sonra Allah'a şükretti' İbrahim, 'Ne tür yemek yersin?' dedi. Dedi. 'Et.' 'Ne içersin?' dedi. "Su" dedi. "Allah'ım! Onların etlerini ve sularını bereketli kıl." Peygamber (s.a.v.) şöyle devam etti: "O zamanlar tahılları yoktu, eğer tahılları olsaydı, Allah'tan da onu bereketlendirmesini isterdi." Peygamber (ﷺ) şunu ekledi: "Birinin rızkında yalnızca bu iki şey varsa, Mekke'de yaşamadığı sürece sağlığı ve huyu kötü etkilenir." Peygamber (ﷺ) ekledi, "Sonra İbrahim, İsmail'in karısına şöyle dedi: "Kocanız geldiğinde ona selamımı iletin ve ona söyleyin. ki, kapısının eşiğini sağlam tutsun.' İsmail geri döndüğünde karısına, 'Kimse sana seslendi mi?' diye sordu. 'Evet, yakışıklı, yaşlı bir adam yanıma geldi' diye cevap verdi ve onu övdü ve ekledi. 'Seni sordu, ben de ona haber verdim, o da geçimimizi sordu, ben de ona durumumuzu iyi söyledim.' İsmail ona, 'Sana herhangi bir tavsiye verdi mi?' diye sordu. O da, 'Evet, sana selam vermemi söyledi ve kapının eşiğini sağlam tutmanı emretti' dedi. Bunun üzerine İsmail şöyle dedi: 'O benim babamdı, sen de (kapının) eşiğisin. Seni yanımda tutmamı emretti.' İbrahim, Allah'ın dilediği bir süre kadar onlardan uzak durdu ve daha sonra onları çağırdı. İsmail'i Zemzem yakınlarında bir ağacın altında oklarını keskinleştirirken gördü. İbrahim'i görünce onu karşılamak için ayağa kalktı (ve bir babanın oğluna ya da bir oğlunun babasına yaptığı gibi selamlaştılar). İbrahim dedi ki: 'Ey İsmail! Allah bana bir emir verdi.' İsmail, 'Rabbinin sana emrettiğini yap' dedi. İbrahim, 'Bana yardım eder misin?' diye sordu. İsmail, 'Sana yardım edeceğim' dedi. İbrahim, çevresindeki araziden daha yüksek bir tepeyi işaret ederek, "Allah bana burada bir ev yapmamı emretti" dedi. Peygamber (s.a.v.) şöyle devam etti: "Sonra Beyt'in (yani Kâ'be'nin) temellerini kaldırdılar. İsmail taşları getirdi, İbrahim de inşaat yapıyordu; duvarlar yükselince İsmail bu taşı getirdi ve İbrahim'in üzerinde durup inşaata devam etmesi için koydu, İsmail de taşları ona veriyordu ve ikisi de şöyle diyorlardı: 'Ey Rabbimiz! bizden (bu hizmeti) kabul et, şüphesiz sen her şeyi işitensin, her şeyi hakkıyla yapan sensin. Her Şeyi Bilen. Peygamber (ﷺ) şunu ekledi: "Sonra ikisi de Kâbe'yi inşa etmeye ve etrafını dolaşmaya devam ettiler ve şöyle dediler: Ey Rabbimiz! Bizden (bu hizmeti) kabul et, şüphesiz Sen her şeyi işiten, her şeyi bilensin." (2.127)

Sunnah.com (Prophets)