Anger and impatience before a guest

Abdurrahman bin Ebu Bekir anlatıyor: Ebu Bekir bir grup insanı davet etti ve bana "Misafirlerinize iyi bakın" dedi. Ebu Bekir ekledi: Ben Peygamber (s.a.v.)'i ziyaret edeceğim ve ben dönmeden önce sen onlara hizmet etmeyi bırakmalısın." Abdurrahman şöyle dedi: Ben de hemen gittim ve evde o anda mevcut olanlardan onlara ikram ettim ve yemek yemelerini istedim." "Evin sahibi (yani Ebu Bekir) nerede?" dediler. Abdurrahman, "Yemeğini ye" dedi. "Evin sahibi gelinceye kadar yemek yemeyeceğiz" dediler. Abdurrahman şöyle dedi: "Bizden yemeğini kabul et, çünkü eğer babam gelip senin henüz yemeğini yemediğini görürse, onun tarafından ağır bir şekilde suçlanırız ama onlar yemeklerini yemeyi reddederler. Bu yüzden babamın bana kızacağından emindim. O geldiğinde ondan (saklanmak için) uzaklaştım. O, "(Misafirler hakkında) ne yaptın?" diye sordu. Bütün hikayeyi ona anlattılar. Ebu Bekir seslendi: "Ey Abdur Rahman!" Sonra tekrar seslendi: "Ey Abdurrahman!" Ben sustum, o da tekrar seslendi: "Ey cahil! Allah adına size yalvarıyorum, eğer sesimi duyarsanız dışarı çıkın!" Dışarı çıktım ve şöyle dedim: "Lütfen misafirlerinize sorun (ve bana kızmayın)." Onlar: "Doğru söyledi; yemeği bize getirdi." "Madem ki beni bekliyordunuz, Allah'a yemin ederim ki, bu gece ondan yemeyeceğim." Dediler ki: "Vallahi, sen yemedikçe biz de ondan yemeyeceğiz." O da: "Bu gece gibi kötülük dolu bir gece görmedim. Senin neyin var? Neden bizden ikram yemeklerini kabul etmiyorsun?" dedi. (Bana, "Yemeğini getir" dedi.) Onu kendisine getirdim, o da elini içine koydu ve "Allah'ın adıyla. İlk (öfke hali) şeytan yüzündendi" dedi. Ebu Bekir de yedi, misafirleri de yedi.

Sunnah.com (Good Manners and Form (Al-Adab))