📱 İçerikleri yanında taşımak ister misin? Şua mobil uygulaması ücretsiz.
Uygulamayı İndir →
Ana Sayfa › Hadisler › The conditions of Jihad and peace treaties › Hadis #2076
Sponsor 25 Yıllık Tecrübe, Dijital Güç ERP · RPA · Yapay Zekâ Çözümleri kokluce.net →
🌙 SUNNAH.COM (CONDITIONS)

The conditions of Jihad and peace treaties

📖 Sunnah.com (Conditions)
حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، قَالَ أَخْبَرَنِي الزُّهْرِيُّ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، عَنِ الْمِسْوَرِ بْنِ مَخْرَمَةَ، وَمَرْوَانَ، يُصَدِّقُ كُلُّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا حَدِيثَ صَاحِبِهِ قَالَ خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم زَمَنَ الْحُدَيْبِيَةِ، حَتَّى كَانُوا بِبَعْضِ الطَّرِيقِ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ إِنَّ خَالِدَ بْنَ الْوَلِيدِ بِالْغَمِيمِ فِي خَيْلٍ لِقُرَيْشٍ طَلِيعَةً فَخُذُوا ذَاتَ الْيَمِينِ ‏"‏‏.‏ فَوَاللَّهِ مَا شَعَرَ بِهِمْ خَالِدٌ حَتَّى إِذَا هُمْ بِقَتَرَةِ الْجَيْشِ، فَانْطَلَقَ يَرْكُضُ نَذِيرًا لِقُرَيْشٍ، وَسَارَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم حَتَّى إِذَا كَانَ بِالثَّنِيَّةِ الَّتِي يُهْبَطُ عَلَيْهِمْ مِنْهَا، بَرَكَتْ بِهِ رَاحِلَتُهُ‏.‏ فَقَالَ النَّاسُ حَلْ حَلْ‏.‏ فَأَلَحَّتْ، فَقَالُوا خَلأَتِ الْقَصْوَاءُ، خَلأَتِ الْقَصْوَاءُ‏.‏ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ مَا خَلأَتِ الْقَصْوَاءُ، وَمَا ذَاكَ لَهَا بِخُلُقٍ، وَلَكِنْ حَبَسَهَا حَابِسُ الْفِيلِ، ثُمَّ قَالَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لاَ يَسْأَلُونِي خُطَّةً يُعَظِّمُونَ فِيهَا حُرُمَاتِ اللَّهِ إِلاَّ أَعْطَيْتُهُمْ إِيَّاهَا ‏"‏‏.‏ ثُمَّ زَجَرَهَا فَوَثَبَتْ، قَالَ فَعَدَلَ عَنْهُمْ حَتَّى نَزَلَ بِأَقْصَى الْحُدَيْبِيَةِ، عَلَى ثَمَدٍ قَلِيلِ الْمَاءِ يَتَبَرَّضُهُ النَّاسُ تَبَرُّضًا، فَلَمْ يُلَبِّثْهُ النَّاسُ حَتَّى نَزَحُوهُ، وَشُكِيَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْعَطَشُ، فَانْتَزَعَ سَهْمًا مِنْ كِنَانَتِهِ، ثُمَّ أَمَرَهُمْ أَنْ يَجْعَلُوهُ فِيهِ، فَوَاللَّهِ مَا زَالَ يَجِيشُ لَهُمْ بِالرِّيِّ حَتَّى صَدَرُوا عَنْهُ، فَبَيْنَمَا هُمْ كَذَلِكَ، إِذْ جَاءَ بُدَيْلُ بْنُ وَرْقَاءَ الْخُزَاعِيُّ فِي نَفَرٍ مِنْ قَوْمِهِ مِنْ خُزَاعَةَ، وَكَانُوا عَيْبَةَ نُصْحِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ أَهْلِ تِهَامَةَ، فَقَالَ إِنِّي تَرَكْتُ كَعْبَ بْنَ لُؤَىٍّ وَعَامِرَ بْنَ لُؤَىٍّ نَزَلُوا أَعْدَادَ مِيَاهِ الْحُدَيْبِيَةِ، وَمَعَهُمُ الْعُوذُ الْمَطَافِيلُ، وَهُمْ مُقَاتِلُوكَ وَصَادُّوكَ عَنِ الْبَيْتِ‏.‏ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ إِنَّا لَمْ نَجِئْ لِقِتَالِ أَحَدٍ، وَلَكِنَّا جِئْنَا مُعْتَمِرِينَ، وَإِنَّ قُرَيْشًا قَدْ نَهِكَتْهُمُ الْحَرْبُ، وَأَضَرَّتْ بِهِمْ، فَإِنْ شَاءُوا مَادَدْتُهُمْ مُدَّةً، وَيُخَلُّوا بَيْنِي وَبَيْنَ النَّاسِ، فَإِنْ أَظْهَرْ فَإِنْ شَاءُوا أَنْ يَدْخُلُوا فِيمَا دَخَلَ فِيهِ النَّاسُ فَعَلُوا، وَإِلاَّ فَقَدْ جَمُّوا، وَإِنْ هُمْ أَبَوْا فَوَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ، لأُقَاتِلَنَّهُمْ عَلَى أَمْرِي هَذَا حَتَّى تَنْفَرِدَ سَالِفَتِي، وَلَيُنْفِذَنَّ اللَّهُ أَمْرَهُ ‏"‏‏.‏ فَقَالَ بُدَيْلٌ سَأُبَلِّغُهُمْ مَا تَقُولُ‏.‏ قَالَ فَانْطَلَقَ حَتَّى أَتَى قُرَيْشًا قَالَ إِنَّا قَدْ جِئْنَاكُمْ مِنْ هَذَا الرَّجُلِ، وَسَمِعْنَاهُ يَقُولُ قَوْلاً، فَإِنْ شِئْتُمْ أَنْ نَعْرِضَهُ عَلَيْكُمْ فَعَلْنَا، فَقَالَ سُفَهَاؤُهُمْ لاَ حَاجَةَ لَنَا أَنْ تُخْبِرَنَا عَنْهُ بِشَىْءٍ‏.‏ وَقَالَ ذَوُو الرَّأْىِ مِنْهُمْ هَاتِ مَا سَمِعْتَهُ يَقُولُ‏.‏ قَالَ سَمِعْتُهُ يَقُولُ كَذَا وَكَذَا، فَحَدَّثَهُمْ بِمَا قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم‏.‏ فَقَامَ عُرْوَةُ بْنُ مَسْعُودٍ فَقَالَ أَىْ قَوْمِ أَلَسْتُمْ بِالْوَالِدِ قَالُوا بَلَى‏.‏ قَالَ أَوَلَسْتُ بِالْوَلَدِ قَالُوا بَلَى‏.‏ قَالَ فَهَلْ تَتَّهِمُونِي‏.‏ قَالُوا لاَ‏.‏ قَالَ أَلَسْتُمْ تَعْلَمُونَ أَنِّي اسْتَنْفَرْتُ أَهْلَ عُكَاظٍ، فَلَمَّا بَلَّحُوا عَلَىَّ جِئْتُكُمْ بِأَهْلِي وَوَلَدِي وَمَنْ أَطَاعَنِي قَالُوا بَلَى‏.‏ قَالَ فَإِنَّ هَذَا قَدْ عَرَضَ لَكُمْ خُطَّةَ رُشْدٍ، اقْبَلُوهَا وَدَعُونِي آتِهِ‏.‏ قَالُوا ائْتِهِ‏.‏ فَأَتَاهُ فَجَعَلَ يُكَلِّمُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم نَحْوًا مِنْ قَوْلِهِ لِبُدَيْلٍ، فَقَالَ عُرْوَةُ عِنْدَ ذَلِكَ أَىْ مُحَمَّدُ، أَرَأَيْتَ إِنِ اسْتَأْصَلْتَ أَمْرَ قَوْمِكَ هَلْ سَمِعْتَ بِأَحَدٍ مِنَ الْعَرَبِ اجْتَاحَ أَهْلَهُ قَبْلَكَ وَإِنْ تَكُنِ الأُخْرَى، فَإِنِّي وَاللَّهِ لأَرَى وُجُوهًا، وَإِنِّي لأَرَى أَوْشَابًا مِنَ النَّاسِ خَلِيقًا أَنْ يَفِرُّوا وَيَدَعُوكَ‏.‏ فَقَالَ لَهُ أَبُو بَكْرٍ امْصُصْ بَظْرَ اللاَّتِ، أَنَحْنُ نَفِرُّ عَنْهُ وَنَدَعُهُ فَقَالَ مَنْ ذَا قَالُوا أَبُو بَكْرٍ‏.‏ قَالَ أَمَا وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَوْلاَ يَدٌ كَانَتْ لَكَ عِنْدِي لَمْ أَجْزِكَ بِهَا لأَجَبْتُكَ‏.‏ قَالَ وَجَعَلَ يُكَلِّمُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَكُلَّمَا تَكَلَّمَ أَخَذَ بِلِحْيَتِهِ، وَالْمُغِيرَةُ بْنُ شُعْبَةَ قَائِمٌ عَلَى رَأْسِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَمَعَهُ السَّيْفُ وَعَلَيْهِ الْمِغْفَرُ، فَكُلَّمَا أَهْوَى عُرْوَةُ بِيَدِهِ إِلَى لِحْيَةِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ضَرَبَ يَدَهُ بِنَعْلِ السَّيْفِ، وَقَالَ لَهُ أَخِّرْ يَدَكَ عَنْ لِحْيَةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم‏.‏ فَرَفَعَ عُرْوَةُ رَأْسَهُ فَقَالَ مَنْ هَذَا قَالُوا الْمُغِيرَةُ بْنُ شُعْبَةَ‏.‏ فَقَالَ أَىْ غُدَرُ، أَلَسْتُ أَسْعَى فِي غَدْرَتِكَ وَكَانَ الْمُغِيرَةُ صَحِبَ قَوْمًا فِي الْجَاهِلِيَّةِ، فَقَتَلَهُمْ، وَأَخَذَ أَمْوَالَهُمْ، ثُمَّ جَاءَ فَأَسْلَمَ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ أَمَّا الإِسْلاَمَ فَأَقْبَلُ، وَأَمَّا الْمَالَ فَلَسْتُ مِنْهُ فِي شَىْءٍ ‏"‏‏.‏ ثُمَّ إِنَّ عُرْوَةَ جَعَلَ يَرْمُقُ أَصْحَابَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِعَيْنَيْهِ‏.‏ قَالَ فَوَاللَّهِ مَا تَنَخَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نُخَامَةً إِلاَّ وَقَعَتْ فِي كَفِّ رَجُلٍ مِنْهُمْ فَدَلَكَ بِهَا وَجْهَهُ وَجِلْدَهُ، وَإِذَا أَمَرَهُمُ ابْتَدَرُوا أَمْرَهُ، وَإِذَا تَوَضَّأَ كَادُوا يَقْتَتِلُونَ عَلَى وَضُوئِهِ، وَإِذَا تَكَلَّمَ خَفَضُوا أَصْوَاتَهُمْ عِنْدَهُ، وَمَا يُحِدُّونَ إِلَيْهِ النَّظَرَ تَعْظِيمًا لَهُ، فَرَجَعَ عُرْوَةُ إِلَى أَصْحَابِهِ، فَقَالَ أَىْ قَوْمِ، وَاللَّهِ لَقَدْ وَفَدْتُ عَلَى الْمُلُوكِ، وَوَفَدْتُ عَلَى قَيْصَرَ وَكِسْرَى وَالنَّجَاشِيِّ وَاللَّهِ إِنْ رَأَيْتُ مَلِكًا قَطُّ، يُعَظِّمُهُ أَصْحَابُهُ مَا يُعَظِّمُ أَصْحَابُ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم مُحَمَّدًا، وَاللَّهِ إِنْ تَنَخَّمَ نُخَامَةً إِلاَّ وَقَعَتْ فِي كَفِّ رَجُلٍ مِنْهُمْ، فَدَلَكَ بِهَا وَجْهَهُ وَجِلْدَهُ، وَإِذَا أَمَرَهُمُ ابْتَدَرُوا أَمْرَهُ وَإِذَا تَوَضَّأَ كَادُوا يَقْتَتِلُونَ عَلَى وَضُوئِهِ، وَإِذَا تَكَلَّمَ خَفَضُوا أَصْوَاتَهُمْ عِنْدَهُ، وَمَا يُحِدُّونَ إِلَيْهِ النَّظَرَ تَعْظِيمًا لَهُ، وَإِنَّهُ قَدْ عَرَضَ عَلَيْكُمْ خُطَّةَ رُشْدٍ، فَاقْبَلُوهَا‏.‏ فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ بَنِي كِنَانَةَ دَعُونِي آتِهِ‏.‏ فَقَالُوا ائْتِهِ‏.‏ فَلَمَّا أَشْرَفَ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَأَصْحَابِهِ، قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ هَذَا فُلاَنٌ، وَهْوَ مِنْ قَوْمٍ يُعَظِّمُونَ الْبُدْنَ فَابْعَثُوهَا لَهُ ‏"‏‏.‏ فَبُعِثَتْ لَهُ وَاسْتَقْبَلَهُ النَّاسُ يُلَبُّونَ، فَلَمَّا رَأَى ذَلِكَ قَالَ سُبْحَانَ اللَّهِ مَا يَنْبَغِي لِهَؤُلاَءِ أَنْ يُصَدُّوا عَنِ الْبَيْتِ، فَلَمَّا رَجَعَ إِلَى أَصْحَابِهِ قَالَ رَأَيْتُ الْبُدْنَ قَدْ قُلِّدَتْ وَأُشْعِرَتْ، فَمَا أَرَى أَنْ يُصَدُّوا عَنِ الْبَيْتِ‏.‏ فَقَامَ رَجُلٌ مِنْهُمْ يُقَالُ لَهُ مِكْرَزُ بْنُ حَفْصٍ‏.‏ فَقَالَ دَعُونِي آتِهِ‏.‏ فَقَالُوا ائْتِهِ‏.‏ فَلَمَّا أَشْرَفَ عَلَيْهِمْ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ هَذَا مِكْرَزٌ وَهْوَ رَجُلٌ فَاجِرٌ ‏"‏‏.‏ فَجَعَلَ يُكَلِّمُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم، فَبَيْنَمَا هُوَ يُكَلِّمُهُ إِذْ جَاءَ سُهَيْلُ بْنُ عَمْرٍو‏.‏ قَالَ مَعْمَرٌ فَأَخْبَرَنِي أَيُّوبُ عَنْ عِكْرِمَةَ، أَنَّهُ لَمَّا جَاءَ سُهَيْلُ بْنُ عَمْرٍو قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ لَقَدْ سَهُلَ لَكُمْ مِنْ أَمْرِكُمْ ‏"‏‏.‏ قَالَ مَعْمَرٌ قَالَ الزُّهْرِيُّ فِي حَدِيثِهِ فَجَاءَ سُهَيْلُ بْنُ عَمْرٍو فَقَالَ هَاتِ، اكْتُبْ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ كِتَابًا، فَدَعَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم الْكَاتِبَ، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ ‏"‏‏.‏ قَالَ سُهَيْلٌ أَمَّا الرَّحْمَنُ فَوَاللَّهِ مَا أَدْرِي مَا هُوَ وَلَكِنِ اكْتُبْ بِاسْمِكَ اللَّهُمَّ‏.‏ كَمَا كُنْتَ تَكْتُبُ‏.‏ فَقَالَ الْمُسْلِمُونَ وَاللَّهِ لاَ نَكْتُبُهَا إِلاَّ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ‏.‏ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ اكْتُبْ بِاسْمِكَ اللَّهُمَّ ‏"‏‏.‏ ثُمَّ قَالَ ‏"‏ هَذَا مَا قَاضَى عَلَيْهِ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ ‏"‏‏.‏ فَقَالَ سُهَيْلٌ وَاللَّهِ لَوْ كُنَّا نَعْلَمُ أَنَّكَ رَسُولُ اللَّهِ مَا صَدَدْنَاكَ عَنِ الْبَيْتِ وَلاَ قَاتَلْنَاكَ، وَلَكِنِ اكْتُبْ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ‏.‏ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ وَاللَّهِ إِنِّي لَرَسُولُ اللَّهِ وَإِنْ كَذَّبْتُمُونِي‏.‏ اكْتُبْ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ ‏"‏‏.‏ قَالَ الزُّهْرِيُّ وَذَلِكَ لِقَوْلِهِ ‏"‏ لاَ يَسْأَلُونِي خُطَّةً يُعَظِّمُونَ فِيهَا حُرُمَاتِ اللَّهِ إِلاَّ أَعْطَيْتُهُمْ إِيَّاهَا ‏"‏‏.‏ فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ عَلَى أَنْ تُخَلُّوا بَيْنَنَا وَبَيْنَ الْبَيْتِ فَنَطُوفَ بِهِ ‏"‏‏.‏ فَقَالَ سُهَيْلٌ وَاللَّهِ لاَ تَتَحَدَّثُ الْعَرَبُ أَنَّا أُخِذْنَا ضُغْطَةً وَلَكِنْ ذَلِكَ مِنَ الْعَامِ الْمُقْبِلِ فَكَتَبَ‏.‏ فَقَالَ سُهَيْلٌ وَعَلَى أَنَّهُ لاَ يَأْتِيكَ مِنَّا رَجُلٌ، وَإِنْ كَانَ عَلَى دِينِكَ، إِلاَّ رَدَدْتَهُ إِلَيْنَا‏.‏ قَالَ الْمُسْلِمُونَ سُبْحَانَ اللَّهِ كَيْفَ يُرَدُّ إِلَى الْمُشْرِكِينَ وَقَدْ جَاءَ مُسْلِمًا فَبَيْنَمَا هُمْ كَذَلِكَ إِذْ دَخَلَ أَبُو جَنْدَلِ بْنُ سُهَيْلِ بْنِ عَمْرٍو يَرْسُفُ فِي قُيُودِهِ، وَقَدْ خَرَجَ مِنْ أَسْفَلِ مَكَّةَ، حَتَّى رَمَى بِنَفْسِهِ بَيْنَ أَظْهُرِ الْمُسْلِمِينَ‏.‏ فَقَالَ سُهَيْلٌ هَذَا يَا مُحَمَّدُ أَوَّلُ مَا أُقَاضِيكَ عَلَيْهِ أَنْ تَرُدَّهُ إِلَىَّ‏.‏ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ إِنَّا لَمْ نَقْضِ الْكِتَابَ بَعْدُ ‏"‏‏.‏ قَالَ فَوَاللَّهِ إِذًا لَمْ أُصَالِحْكَ عَلَى شَىْءٍ أَبَدًا‏.‏ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ فَأَجِزْهُ لِي ‏"‏‏.‏ قَالَ مَا أَنَا بِمُجِيزِهِ لَكَ‏.‏ قَالَ ‏"‏ بَلَى، فَافْعَلْ ‏"‏‏.‏ قَالَ مَا أَنَا بِفَاعِلٍ‏.‏ قَالَ مِكْرَزٌ بَلْ قَدْ أَجَزْنَاهُ لَكَ‏.‏ قَالَ أَبُو جَنْدَلٍ أَىْ مَعْشَرَ الْمُسْلِمِينَ، أُرَدُّ إِلَى الْمُشْرِكِينَ وَقَدْ جِئْتُ مُسْلِمًا أَلاَ تَرَوْنَ مَا قَدْ لَقِيتُ وَكَانَ قَدْ عُذِّبَ عَذَابًا شَدِيدًا فِي اللَّهِ‏.‏ قَالَ فَقَالَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ فَأَتَيْتُ نَبِيَّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ أَلَسْتَ نَبِيَّ اللَّهِ حَقًّا قَالَ ‏"‏ بَلَى ‏"‏‏.‏ قُلْتُ أَلَسْنَا عَلَى الْحَقِّ وَعَدُوُّنَا عَلَى الْبَاطِلِ قَالَ ‏"‏ بَلَى ‏"‏‏.‏ قُلْتُ فَلِمَ نُعْطِي الدَّنِيَّةَ فِي دِينِنَا إِذًا قَالَ ‏"‏ إِنِّي رَسُولُ اللَّهِ، وَلَسْتُ أَعْصِيهِ وَهْوَ نَاصِرِي ‏"‏‏.‏ قُلْتُ أَوَلَيْسَ كُنْتَ تُحَدِّثُنَا أَنَّا سَنَأْتِي الْبَيْتَ فَنَطُوفُ بِهِ قَالَ ‏"‏ بَلَى، فَأَخْبَرْتُكَ أَنَّا نَأْتِيهِ الْعَامَ ‏"‏‏.‏ قَالَ قُلْتُ لاَ‏.‏ قَالَ ‏"‏ فَإِنَّكَ آتِيهِ وَمُطَّوِّفٌ بِهِ ‏"‏‏.‏ قَالَ فَأَتَيْتُ أَبَا بَكْرٍ فَقُلْتُ يَا أَبَا بَكْرٍ، أَلَيْسَ هَذَا نَبِيَّ اللَّهِ حَقًّا قَالَ بَلَى‏.‏ قُلْتُ أَلَسْنَا عَلَى الْحَقِّ وَعَدُوُّنَا عَلَى الْبَاطِلِ قَالَ بَلَى‏.‏ قُلْتُ فَلِمَ نُعْطِي الدَّنِيَّةَ فِي دِينِنَا إِذًا قَالَ أَيُّهَا الرَّجُلُ، إِنَّهُ لَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلَيْسَ يَعْصِي رَبَّهُ وَهْوَ نَاصِرُهُ، فَاسْتَمْسِكْ بِغَرْزِهِ، فَوَاللَّهِ إِنَّهُ عَلَى الْحَقِّ‏.‏ قُلْتُ أَلَيْسَ كَانَ يُحَدِّثُنَا أَنَّا سَنَأْتِي الْبَيْتَ وَنَطُوفُ بِهِ قَالَ بَلَى، أَفَأَخْبَرَكَ أَنَّكَ تَأْتِيهِ الْعَامَ قُلْتُ لاَ‏.‏ قَالَ فَإِنَّكَ آتِيهِ وَمُطَّوِّفٌ بِهِ‏.‏ قَالَ الزُّهْرِيِّ قَالَ عُمَرُ فَعَمِلْتُ لِذَلِكَ أَعْمَالاً‏.‏ قَالَ فَلَمَّا فَرَغَ مِنْ قَضِيَّةِ الْكِتَابِ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لأَصْحَابِهِ ‏"‏ قُومُوا فَانْحَرُوا، ثُمَّ احْلِقُوا ‏"‏‏.‏ قَالَ فَوَاللَّهِ مَا قَامَ مِنْهُمْ رَجُلٌ حَتَّى قَالَ ذَلِكَ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ، فَلَمَّا لَمْ يَقُمْ مِنْهُمْ أَحَدٌ دَخَلَ عَلَى أُمِّ سَلَمَةَ، فَذَكَرَ لَهَا مَا لَقِيَ مِنَ النَّاسِ‏.‏ فَقَالَتْ أُمُّ سَلَمَةَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ، أَتُحِبُّ ذَلِكَ اخْرُجْ ثُمَّ لاَ تُكَلِّمْ أَحَدًا مِنْهُمْ كَلِمَةً حَتَّى تَنْحَرَ بُدْنَكَ، وَتَدْعُوَ حَالِقَكَ فَيَحْلِقَكَ‏.‏ فَخَرَجَ فَلَمْ يُكَلِّمْ أَحَدًا مِنْهُمْ، حَتَّى فَعَلَ ذَلِكَ نَحَرَ بُدْنَهُ، وَدَعَا حَالِقَهُ فَحَلَقَهُ‏.‏ فَلَمَّا رَأَوْا ذَلِكَ، قَامُوا فَنَحَرُوا، وَجَعَلَ بَعْضُهُمْ يَحْلِقُ بَعْضًا، حَتَّى كَادَ بَعْضُهُمْ يَقْتُلُ بَعْضًا غَمًّا، ثُمَّ جَاءَهُ نِسْوَةٌ مُؤْمِنَاتٌ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى ‏{‏يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذَا جَاءَكُمُ الْمُؤْمِنَاتُ مُهَاجِرَاتٍ فَامْتَحِنُوهُنَّ‏}‏ حَتَّى بَلَغَ ‏{‏بِعِصَمِ الْكَوَافِرِ‏}‏ فَطَلَّقَ عُمَرُ يَوْمَئِذٍ امْرَأَتَيْنِ كَانَتَا لَهُ فِي الشِّرْكِ، فَتَزَوَّجَ إِحْدَاهُمَا مُعَاوِيَةُ بْنُ أَبِي سُفْيَانَ، وَالأُخْرَى صَفْوَانُ بْنُ أُمَيَّةَ، ثُمَّ رَجَعَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِلَى الْمَدِينَةِ، فَجَاءَهُ أَبُو بَصِيرٍ ـ رَجُلٌ مِنْ قُرَيْشٍ ـ وَهْوَ مُسْلِمٌ فَأَرْسَلُوا فِي طَلَبِهِ رَجُلَيْنِ، فَقَالُوا الْعَهْدَ الَّذِي جَعَلْتَ لَنَا‏.‏ فَدَفَعَهُ إِلَى الرَّجُلَيْنِ، فَخَرَجَا بِهِ حَتَّى بَلَغَا ذَا الْحُلَيْفَةِ، فَنَزَلُوا يَأْكُلُونَ مِنْ تَمْرٍ لَهُمْ، فَقَالَ أَبُو بَصِيرٍ لأَحَدِ الرَّجُلَيْنِ وَاللَّهِ إِنِّي لأَرَى سَيْفَكَ هَذَا يَا فُلاَنُ جَيِّدًا‏.‏ فَاسْتَلَّهُ الآخَرُ فَقَالَ أَجَلْ، وَاللَّهِ إِنَّهُ لَجَيِّدٌ، لَقَدْ جَرَّبْتُ بِهِ ثُمَّ جَرَّبْتُ‏.‏ فَقَالَ أَبُو بَصِيرٍ أَرِنِي أَنْظُرْ إِلَيْهِ، فَأَمْكَنَهُ مِنْهُ، فَضَرَبَهُ حَتَّى بَرَدَ، وَفَرَّ الآخَرُ، حَتَّى أَتَى الْمَدِينَةَ، فَدَخَلَ الْمَسْجِدَ يَعْدُو‏.‏ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حِينَ رَآهُ ‏"‏ لَقَدْ رَأَى هَذَا ذُعْرًا ‏"‏‏.‏ فَلَمَّا انْتَهَى إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ قُتِلَ وَاللَّهِ صَاحِبِي وَإِنِّي لَمَقْتُولٌ، فَجَاءَ أَبُو بَصِيرٍ فَقَالَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ، قَدْ وَاللَّهِ أَوْفَى اللَّهُ ذِمَّتَكَ، قَدْ رَدَدْتَنِي إِلَيْهِمْ ثُمَّ أَنْجَانِي اللَّهُ مِنْهُمْ‏.‏ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ وَيْلُ أُمِّهِ مِسْعَرَ حَرْبٍ، لَوْ كَانَ لَهُ أَحَدٌ ‏"‏‏.‏ فَلَمَّا سَمِعَ ذَلِكَ عَرَفَ أَنَّهُ سَيَرُدُّهُ إِلَيْهِمْ، فَخَرَجَ حَتَّى أَتَى سِيفَ الْبَحْرِ‏.‏ قَالَ وَيَنْفَلِتُ مِنْهُمْ أَبُو جَنْدَلِ بْنُ سُهَيْلٍ، فَلَحِقَ بِأَبِي بَصِيرٍ، فَجَعَلَ لاَ يَخْرُجُ مِنْ قُرَيْشٍ رَجُلٌ قَدْ أَسْلَمَ إِلاَّ لَحِقَ بِأَبِي بَصِيرٍ، حَتَّى اجْتَمَعَتْ مِنْهُمْ عِصَابَةٌ، فَوَاللَّهِ مَا يَسْمَعُونَ بِعِيرٍ خَرَجَتْ لِقُرَيْشٍ إِلَى الشَّأْمِ إِلاَّ اعْتَرَضُوا لَهَا، فَقَتَلُوهُمْ، وَأَخَذُوا أَمْوَالَهُمْ، فَأَرْسَلَتْ قُرَيْشٌ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم تُنَاشِدُهُ بِاللَّهِ وَالرَّحِمِ لَمَّا أَرْسَلَ، فَمَنْ أَتَاهُ فَهْوَ آمِنٌ، فَأَرْسَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِلَيْهِمْ، فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى ‏{‏وَهُوَ الَّذِي كَفَّ أَيْدِيَهُمْ عَنْكُمْ وَأَيْدِيَكُمْ عَنْهُمْ بِبَطْنِ مَكَّةَ مِنْ بَعْدِ أَنْ أَظْفَرَكُمْ عَلَيْهِمْ‏}‏ حَتَّى بَلَغَ ‏{‏الْحَمِيَّةَ حَمِيَّةَ الْجَاهِلِيَّةِ‏}‏ وَكَانَتْ حَمِيَّتُهُمْ أَنَّهُمْ لَمْ يُقِرُّوا أَنَّهُ نَبِيُّ اللَّهِ، وَلَمْ يُقِرُّوا بِبِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ، وَحَالُوا بَيْنَهُمْ وَبَيْنَ الْبَيْتِ‏.‏

El-Misver bin Makhrame ve Mervan anlatıyor: (Rivayetleri birbirini tasdik eden) Allah Resulü (ﷺ) Hudeybiye (anlaşma) zamanında yola çıktı ve biraz ilerlediklerinde şöyle buyurdu: "Ordunun önünü oluşturan Kureyş süvarilerinin başında bulunan Halid bin Velid, El-Gamim denilen yerdedir, o halde sağdan gidin." Vallahi Halid, Müslüman ordusunun ilerlemesinden doğan toz kendisine ulaşana kadar Müslümanların geldiğini fark etmedi ve sonra Kureyş'e haber vermek için aceleyle geri döndü. Peygamber (s.a.v.) onlara (yani Kureyş halkına) gidilecek olan Seniye'ye (yani dağlık bir yola) varıncaya kadar ilerlemeye devam etti. Peygamber (s.a.v.)'in dişi devesi oturdu. İnsanlar dişi deveyi ayağa kaldırmak için ellerinden geleni yaptılar ama nafile ve şöyle dediler: "El-Kasva' (yani dişi devenin adı) inatçı oldu! El-Kasva' inatçı oldu!" Peygamber (ﷺ) şöyle buyurdu: "El-Kasva inatçı olmadı, çünkü inatçılık onun alışkanlığı değildi, fakat fili durduran Allah tarafından durduruldu." Sonra şöyle dedi: "Nefsim elinde olan Allah'ın ismiyle, eğer onlar (yani Kureyş kâfirleri) benden Allah'ın emirlerine saygıyla ilgili bir şey isterlerse, onu onlara veririm." Bunun üzerine Peygamber (s.a.v.) dişi deveyi azarladı ve o da kalktı. Peygamber (s.a.v.), Hudeybiye'nin en uzak ucunda, içinde halkın az miktarda kullandığı bir miktar suyun bulunduğu bir kuyunun başına inene kadar yolunu değiştirdi ve kısa sürede halk, suyun tamamını tüketip Allah'ın Resulü'ne şikayette bulundu; susuzluktan. Peygamber (s.a.v.) ok kutusundan bir ok çıkardı ve okun o çukura atılmasını emretti. Allah'a yemin ederim ki, sular fışkırmaya devam etti, ta ki bütün insanlar susuzluğunu giderip memnuniyetle geri dönene kadar. Onlar henüz bu halde iken Budeyl bin Verka-el-Huza'i, Huza'a kabilesinden ve Tihama halkından olan ve ondan hiçbir sır saklamayan Allah Resulü'nün (ﷺ) danışmanları olan bazı kişilerle birlikte geldi. Budail şöyle dedi: "Ka'b bin Luay ve Amir bin Luay'ı Hudeybiye'nin bol sularında ikamet ederken bıraktım ve yanlarında süt develeri (veya kadınları ve çocukları) vardı ve size karşı savaş açacaklar ve sizi Kabe'yi ziyaret etmekten alıkoyacaklar." Allah Resulü (ﷺ) şöyle buyurdu: "Biz kimseyle savaşmak için değil, ancak umre yapmak için geldik. Şüphesiz savaş Kureyş'i zayıflattı ve onlar büyük kayıplara uğradılar, bu yüzden eğer isterlerse onlarla bir ateşkes imzalarım, bu sırada benimle halk (yani Kureyş dışındaki Arap kafirler) arasına karışmaktan kaçınmaları gerekir ve eğer bu kâfirlere karşı zafer kazanırsam, Kureyş'in seçim hakkı olacaktır. Dilerlerse diğer insanlar gibi İslam'ı benimserler, en azından savaşacak kadar güçlenirler. Ama eğer ateşkesi kabul etmezlerse, hayatım elinde olan Allah'a yemin ederim ki, ben öldürülünceye kadar Davamı savunmak için onlarla savaşırım, fakat (eminim ki) Allah, Emri'ni mutlaka zafere ulaştıracaktır." Budail, "Senin söylediklerini onlara haber vereceğim" dedi. Bunun üzerine Kureyş'e varıncaya kadar yola çıktı ve şöyle dedi: "Biz, eğer istersen sana açıklayacağımız bir şey söylerken işittiğimiz o adamdan (Muhammed'den) geldik." Kureyş'teki ahmaklardan bir kısmı bu bilgiye ihtiyaçları olmadığını haykırırken, içlerinden daha akıllı olanı: "Onun söylediklerini işittiğini anlat." dedi. Budail, Peygamber Efendimiz'in (ﷺ) kendisine anlattıklarını aktarırken, "Onu falan derken duydum" dedi. Urve bin Mes'ud ayağa kalktı ve şöyle dedi: "Ey insanlar! Siz oğullar değil misiniz? "Evet" dediler. Sonra ekledi: "Ben baba değil miyim?" Dediler ki: "Evet." "Bana güvenmiyor musunuz?" dediler. "Hayır" dediler. "Ukaz halkını yardımınıza davet ettiğimi, reddettiklerinde akrabalarımı, çocuklarımı ve bana itaat edenleri (size yardım etmek için) getirdiğimi bilmiyor musunuz?" Dediler ki: "Evet" dedi, "Peki, bu adam (yani Peygamber) sana makul bir teklifte bulundu, bunu kabul etsen ve onunla görüşmeme izin versen iyi olur." "Onunla tanışabilirsin" dediler ve Peygamber (s.a.v.)'in yanına gitti ve onunla konuşmaya başladı. İlişkilerinizi yok etmekte hiç tereddüt etmeyecek misiniz? Sizden önce Araplardan birinin akrabasını yok ettiğini duydunuz mu? Öte yandan, eğer tersi olursa, (çünkü) Allah'a yemin ederim ki, (sizinle birlikte) şerefli insanlar görmüyorum, ancak çeşitli kabilelerden sizi yalnız bırakarak kaçacak insanlar görüyorum. Bunu duyan Ebu Bekir ona sövdü ve şöyle dedi: "Peygamber'i (s.a.v.) bırakıp kaçıp yalnız mı kalacağımızı mı söylüyorsun?" Urve dedi ki: "O adam kim?" Onlar da "Ebu Bekir'dir" dediler. Urve, Ebu Bekir'e şöyle dedi: "Canım elinde olan Allah'a yemin ederim ki, eğer bana yaptığın iyilik olmasaydı ve ben de karşılığını ödemeseydim, sana misilleme yapardım." Urve, Peygamber'le konuşmaya devam etti. El-Muğire bin Şu'be, Peygamber'in başının yanında dururken, elinde kılıç ve miğfer vardı ve konuşurken Peygamber'in sakalını tutuyordu. Urve, elini Peygamber'in sakalına doğru uzattığında, el-Muğire, kılıcın kabzasıyla eline vurur ve (Urve'ye) "Elini Allah'ın Resulü'nün sakalından çek" derdi. Urve başını kaldırır ve "Kimdir?" diye sorardı. öyle mi?" İnsanlar dediler ki: "O Muğire bin Şu'be'dir." Urve dedi ki: "Ey hain! Senin hainliğinin kötü sonuçlarını önlemek için elimden geleni yapmıyor muyum?" Muğire, İslam'a girmeden önce bazı insanlarla birlikteydi. Onları öldürdü, mallarını aldı ve İslam'ı kabul etmek için (Medine'ye) geldi. Peygamber Efendimiz (ﷺ) ona şöyle dedi: "Senin İslam'ını kabul ediyorum, ama mallarından hiçbir şey almıyorum. (Hainlik yoluyla alınmıştır). Urve daha sonra Peygamber'in sahabelerine bakmaya başladı. Vallahi, Resûlullah (s.a.v.) tükürdüğünde tükürük, onlardan birinin (yani sahabenin) eline düşüyor, o da onu yüzüne ve derisine sürüyordu; eğer onlara emrediyorsa, emrini hemen yerine getiriyorlardı; eğer o, abdest alırsa, kalan suyu almak için çabalıyorlardı; onunla konuştuklarında, seslerini kısıyorlardı ve saygıdan dolayı sürekli yüzüne bakmıyorlardı. Allah'ım, ben krallara, Sezar'a, Hüsrev'e ve En-Necaşi'ye gittim, ama hiçbirinin saray mensupları tarafından Muhammed'e ashabının saygı duyduğu kadar saygı duyduğunu görmedim. Allah'a yemin ederim ki tükürürse tükürük onlardan birinin (yani Peygamber'in sahabelerinin) eline düşer, o da onlara emir verirse, abdest alırsa emrini hemen yerine getirirlerdi; kalan suyu alın, konuştuklarında seslerini kısarlar ve saygıdan dolayı sürekli yüzüne bakmazlar." Urve ekledi: "Şüphesiz o sana makul bir teklifte bulundu, lütfen kabul et." Beni Kinane kabilesinden bir adam "İzin verin, onun yanına gideyim" dedi ve ona izin verdiler. Budn'u (yani kurban develerini) onun önüne getirin." Bunun üzerine Büdn, huzuruna getirildi ve insanlar, Telbiye okurken onu kabul ettiler. O, bu sahneyi görünce şöyle dedi: "Allah'a şükürler olsun! Bu insanların Kabe'yi ziyaret etmelerini engellemek adil değildir." Kavmine döndüğünde şöyle dedi: 'Budn'u (renkli düğümlü iplerle) süslenmiş ve işaretlenmiş olarak gördüm. Mikraz bin Hafs adında başka bir kişi ayağa kalkıp Muhammed'in yanına gitmek için izin istedi, onlar da ona izin verdiler. Müslümanların yanına gelince Peygamber Efendimiz (s.a.v): "İşte Mikraz, o hain bir adamdır" dedi. Mikraz, Peygamber Efendimiz ile konuşmaya başladı ve o konuşurken Süheyl bin Amr geldi. Süheyl bin Amr gelince, Peygamber (ﷺ) dedi ki: "Artık iş kolaylaştı." Süheyl, Peygamber'e "Lütfen bizimle bir barış antlaşması yapın." Bunun üzerine Peygamber (ﷺ) katibi çağırdı ve ona şöyle dedi: "Rahman ve Rahim olan Allah'ın adıyla yaz." Süheyl, "Rahman'ın ne anlama geldiğini bilmiyorum. O halde yaz: Daha önce yazdığın gibi, Allah'ım." Müslümanlar şöyle dediler: "Vallahi, Rahman ve Rahim olan Allah'ın adıyla" dışında bir şey yazmayacağız." Peygamber (s.a.v.) şöyle dedi: "Yazın: Adınla, Allah'ım." Sonra şöyle buyurdu: "Bu, Allah'ın Resulü Muhammed'in (ﷺ) yaptığı barış anlaşmasıdır." Süheyl, "Vallahi, eğer senin Allah'ın Resulü olduğunu bilseydik, seni Kabe'yi ziyaret etmekten alıkoymazdık." dedi. O halde şunu yaz: "Muhammed bin Abdullah." Peygamber (s.a.v): "Vallahi, siz bana inanmasanız bile ben Allah'ın elçisiyim. Yaz: Muhammed bin Abdullah." " (Az-Zuhri şöyle dedi: "Peygamber (ﷺ), Allah'ın emrine saygı gösterilmesi halinde (yani kendisine ve ashabının umre yapmasına izin vermek suretiyle) talep edecekleri her şeyi kabul edeceğini daha önce söylediği gibi, tüm bunları kabul etti." Peygamber (ﷺ), Süheyl'e şöyle dedi: "Şartıyla, Beyti (yani Kabe'yi) ziyaret etmemize izin ver ve onun etrafında tavaf yapalım." Süheyl "Allah'a yemin ederim ki, Arapların size teslim olduğumuzu söylemelerine izin vermeyeceğiz, ancak gelecek yıl size izin vereceğiz." Bunun üzerine Peygamber Efendimiz (ﷺ) bunu yazdı. Bunun üzerine Süheyl, "Bizden size gelen herkesi, dininizi kabul etmiş olsa bile, bize geri dönmenizi de şart koşuyoruz" dedi. Onlar bu haldeyken Ebu Cendel bin Süheyl bin Amr, prangalarıyla sendeleyerek Mekke vadisinden geldi ve Müslümanların arasına düştü. Süheyl, "Ey Muhammed, bu seninle barıştığımız ilk dönemdir, yani sen Ebu Cendel'i bana geri vereceksin." dedi. "Barış antlaşması henüz yazılmadı," dedi. (ﷺ) "Evet, yap" dedi. "Yapmayacağım.: Mikraz dedi ki: "Onu tutmanıza izin veriyoruz." Ebu Cendel şöyle dedi: "Ey Müslümanlar! Müslüman olarak geldiğim halde müşriklere iade edilecek miyim? Görmüyor musunuz ne kadar eziyet çektim?" (devam... 1): -3.891:... ... Ebu Cendel, Allah yolunda çok şiddetli işkencelere maruz kalmıştı. Ömer bin Hattab şöyle dedi: "Peygamber'e (ﷺ) gittim ve şöyle dedim: 'Sen gerçekten Allah'ın elçisi değil misin?' Peygamber (ﷺ), 'Evet,' dedi. 'Bizim davamız adil değil mi?' O'na itaatsizlik etmezsen, O beni muzaffer kılar.'' dedim. 'Sen bize Kabe'ye gidip etrafında tavaf yapacağımızı söylemedin mi?' dedi. 'Evet, ama ben sana bu yıl Kabe'yi ziyaret edeceğimizi söylemedim mi?' dedim. 'O halde sen onu ziyaret edeceksin ve etrafında tavaf edeceksin?' dedi. "Ebu Bekir'e gittim ve şöyle dedi: 'Ey Ebu' Bekir! O gerçekten Allah'ın Peygamberi değil mi?' dedi. 'O halde neden dinimizde alçakgönüllü olalım?' dedi: 'Gerçekten O, Allah'ın Resulü'dür ve Rabbine itaat etmez. Allah'a yemin olsun ki o, bize Kabe'ye gideceğimizi ve tavaf yapacağımızı söylemiyor muydu?' ' Evet, ama bu yıl Kabe'ye gideceğinizi söyledi mi?' dedi. 'Hayır' dedim. "Sen Kabe'ye gideceksin ve etrafında tavaf edeceksin." dedi (Ez-Zühri, "Ömer, 'Onlara sorduğum uygunsuz soruların kefareti olarak birçok iyilik yaptım.'") Barış antlaşmasının yazımı tamamlandığında, Allah Resulü (ﷺ) ashabına şöyle dedi: "Kalk, kurbanlarını kes ve saçlarını tıraş et." Vallahi hiçbiri kalkmadı, Peygamber Efendimiz de emrini üç kez tekrarladı. Hiçbiri kalkmayınca onları bırakıp Ümmü Seleme'ye gitti ve ona halkın ona karşı tavrını anlattı. Ümmü Seleme şöyle dedi: "Ey Allah'ın Resulü, emrinin yerine getirilmesini istiyor musun? Dışarı çık ve kurbanını kesinceye kadar kimseye tek kelime etme ve saçını tıraş etmesi için berberini çağır." Bunun üzerine Peygamber (s.a.v.) dışarı çıktı ve bunu yapana kadar, yani kurbanı kesene ve saçını tıraş eden berberini çağırdı. Bunu gören Peygamber (s.a.v.)'in ashabı kalktılar, kurbanlarını kestiler ve birbirlerinin başlarını tıraş etmeye başladılar. Ayetler:-- "Ey iman edenler, mü'min kadınlar muhacir olarak size geldiklerinde onları inceleyin..." (60/10) Ömer, kâfir olan iki karısını boşadı. Daha sonra onlardan biri Muaviye bin Ebu Süfyan, diğeri ise Safvan bin Umeyye ile evlendi. Kâfirler onun peşine iki adam gönderdiler: "Bize verdiğin söze uyun" diyen Peygamber (s.a.v.) onu onlara teslim etti. Onu Zülhuleyfe'ye varıncaya kadar şehirden çıkardılar ve orada yanlarında bulunan hurmalardan bir kısmını yemek için atından indiler. Ebu Basir onlardan birine, "Vallahi, ey filanca, senin güzel bir kılıcın olduğunu görüyorum" dedi. Diğeri onu (kınından) çıkardı ve şöyle dedi: "Vallahi, çok güzel, defalarca denedim." Ebu Basir, "Bir bakayım" dedi. Diğeri ona verince, ölünceye kadar onunla ona vurdu, arkadaşı da koşarak Medine'ye geldi ve koşarak Mescid-i Haram'a girdi. Allah Resulü (ﷺ) onu görünce şöyle dedi: "Bu adam korkmuş görünüyor." Peygamber (s.a.v.)'in yanına varınca şöyle dedi: "Arkadaşım öldürüldü, ben de öldürülecektim." Ebu Basir geldi ve şöyle dedi: "Ey Allah'ın Resulü, Allah'a yemin ederim ki, Allah beni onlara (yani kâfirlere) geri döndürmekle sana farzlarını yerine getirdi, fakat Allah beni onlardan kurtardı." Peygamber (ﷺ) şöyle buyurdu: "Yazıklar olsun anasına! Eğer sadece destekçileri olsaydı, ne güzel bir savaş ateşleyicisi olurdu." Ebu Basir, Peygamber Efendimiz (s.a.v.)'in kendisini tekrar kendilerine geri vereceğini anladığını duyunca, deniz kıyısına varıncaya kadar yola çıktı. Ebu Cendel bin Süheyl kendini onlardan (yani kâfirlerden) kurtardı ve Ebu Basir'e katıldı. Yani Kureyş'ten bir adam İslam'ı kabul ettiğinde, güçlü bir grup oluşturana kadar Ebu Basir'in peşinden giderdi. Allah'a yemin ederim ki, bir Kureyş kervanının Şam'a doğru ilerlediğini duyduklarında onu durdurdular ve onlara (yani kâfirlere) saldırıp onları öldürdüler ve mallarını aldılar. Kureyşliler, Peygamber Efendimiz (s.a.v.)'e, Allah rızası için, Kith ve yakınları için (yani Ebu Basir ve sahabelerini) göndermesini talep eden bir mesaj göndererek, (aralarından) Peygamber'e (ﷺ) gelen herkesin güvende olacağına dair söz verdiler. Bunun üzerine Peygamber (ﷺ) onları (yani Ebu Basir'in ashabını) gönderdi ve ben de Allah'a şu ilahi ayetleri indirdim: "Seni onlara karşı galip kıldıktan sonra Mekke'nin göbeğinde onların ellerini senden, senin ellerini de onlardan çeken O'dur. ... kâfirlerin kalplerinde kibir ve kibir vardı... cahiliye zamanlarının gururu ve kibri." (48.24-26) Ve onların gurur ve kibirleri, kendisinin (yani Muhammed'in) Allah'ın Peygamberi olduğunu itiraf etmemeleri (anlaşmada yazmaları) ve "Rahman ve Rahim olan Allah'ın adıyla" yazmayı reddetmeleri ve (müşriklerin) onları (Müslümanları) Beyti (Ka'be'yi) ziyaret etmekten alıkoymalarıydı.

Sunnah.com (Conditions)

Sponsor 25 Yıllık Tecrübe, Dijital Güç ERP · RPA · Yapay Zekâ Çözümleri kokluce.net →

Benzer Hadisler

"Ez-Zuhri anlatıyor: Urve şöyle dedi: "Aişe bana, Rasûlullah'ın (s.a.v.) muhacir kadınları muayene ettiğini anlattı. Bize ayrıca Allah'ın, Müslümanların (İslam'ı kabul ettikten sonr..."

— Sunnah.com (Conditions)