حَدَّثَنَا أَبُو الرَّبِيعِ، سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ وَأَفْهَمَنِي بَعْضَهُ أَحْمَدُ حَدَّثَنَا فُلَيْحُ بْنُ سُلَيْمَانَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، وَسَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، وَعَلْقَمَةَ بْنِ وَقَّاصٍ اللَّيْثِيِّ، وَعُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم حِينَ قَالَ لَهَا أَهْلُ الإِفْكِ مَا قَالُوا، فَبَرَّأَهَا اللَّهُ مِنْهُ، قَالَ الزُّهْرِيُّ، وَكُلُّهُمْ حَدَّثَنِي طَائِفَةً مِنْ حَدِيثِهَا وَبَعْضُهُمْ أَوْعَى مِنْ بَعْضٍ، وَأَثْبَتُ لَهُ اقْتِصَاصًا، وَقَدْ وَعَيْتُ عَنْ كُلِّ وَاحِدٍ مِنْهُمُ الْحَدِيثَ الَّذِي حَدَّثَنِي عَنْ عَائِشَةَ، وَبَعْضُ حَدِيثِهِمْ يُصَدِّقُ بَعْضًا. زَعَمُوا أَنَّ عَائِشَةَ قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا أَرَادَ أَنْ يَخْرُجَ سَفَرًا أَقْرَعَ بَيْنَ أَزْوَاجِهِ، فَأَيَّتُهُنَّ خَرَجَ سَهْمُهَا خَرَجَ بِهَا مَعَهُ، فَأَقْرَعَ بَيْنَنَا فِي غَزَاةٍ غَزَاهَا فَخَرَجَ سَهْمِي، فَخَرَجْتُ مَعَهُ بَعْدَ مَا أُنْزِلَ الْحِجَابُ، فَأَنَا أُحْمَلُ فِي هَوْدَجٍ وَأُنْزَلُ فِيهِ، فَسِرْنَا حَتَّى إِذَا فَرَغَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ غَزْوَتِهِ تِلْكَ، وَقَفَلَ وَدَنَوْنَا مِنَ الْمَدِينَةِ، آذَنَ لَيْلَةً بِالرَّحِيلِ، فَقُمْتُ حِينَ آذَنُوا بِالرَّحِيلِ، فَمَشَيْتُ حَتَّى جَاوَزْتُ الْجَيْشَ، فَلَمَّا قَضَيْتُ شَأْنِي أَقْبَلْتُ إِلَى الرَّحْلِ، فَلَمَسْتُ صَدْرِي، فَإِذَا عِقْدٌ لِي مِنْ جَزْعِ أَظْفَارٍ قَدِ انْقَطَعَ، فَرَجَعْتُ فَالْتَمَسْتُ عِقْدِي، فَحَبَسَنِي ابْتِغَاؤُهُ، فَأَقْبَلَ الَّذِينَ يَرْحَلُونَ لِي، فَاحْتَمَلُوا هَوْدَجِي فَرَحَلُوهُ عَلَى بَعِيرِي الَّذِي كُنْتُ أَرْكَبُ، وَهُمْ يَحْسِبُونَ أَنِّي فِيهِ، وَكَانَ النِّسَاءُ إِذْ ذَاكَ خِفَافًا لَمْ يَثْقُلْنَ وَلَمْ يَغْشَهُنَّ اللَّحْمُ، وَإِنَّمَا يَأْكُلْنَ الْعُلْقَةَ مِنَ الطَّعَامِ، فَلَمْ يَسْتَنْكِرِ الْقَوْمُ حِينَ رَفَعُوهُ ثِقَلَ الْهَوْدَجِ فَاحْتَمَلُوهُ وَكُنْتُ جَارِيَةً حَدِيثَةَ السِّنِّ، فَبَعَثُوا الْجَمَلَ وَسَارُوا، فَوَجَدْتُ عِقْدِي بَعْدَ مَا اسْتَمَرَّ الْجَيْشُ، فَجِئْتُ مَنْزِلَهُمْ وَلَيْسَ فِيهِ أَحَدٌ، فَأَمَمْتُ مَنْزِلِي الَّذِي كُنْتُ بِهِ فَظَنَنْتُ أَنَّهُمْ سَيَفْقِدُونِي فَيَرْجِعُونَ إِلَىَّ، فَبَيْنَا أَنَا جَالِسَةٌ غَلَبَتْنِي عَيْنَاىَ فَنِمْتُ، وَكَانَ صَفْوَانُ بْنُ الْمُعَطَّلِ السُّلَمِيُّ ثُمَّ الذَّكْوَانِيُّ مِنْ وَرَاءِ الْجَيْشِ، فَأَصْبَحَ عِنْدَ مَنْزِلِي فَرَأَى سَوَادَ إِنْسَانٍ نَائِمٍ فَأَتَانِي، وَكَانَ يَرَانِي قَبْلَ الْحِجَابِ فَاسْتَيْقَظْتُ بِاسْتِرْجَاعِهِ حِينَ أَنَاخَ رَاحِلَتَهُ، فَوَطِئَ يَدَهَا فَرَكِبْتُهَا فَانْطَلَقَ يَقُودُ بِي الرَّاحِلَةَ، حَتَّى أَتَيْنَا الْجَيْشَ بَعْدَ مَا نَزَلُوا مُعَرِّسِينَ فِي نَحْرِ الظَّهِيرَةِ، فَهَلَكَ مَنْ هَلَكَ، وَكَانَ الَّذِي تَوَلَّى الإِفْكَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَىٍّ ابْنُ سَلُولَ، فَقَدِمْنَا الْمَدِينَةَ فَاشْتَكَيْتُ بِهَا شَهْرًا، يُفِيضُونَ مِنْ قَوْلِ أَصْحَابِ الإِفْكِ، وَيَرِيبُنِي فِي وَجَعِي أَنِّي لاَ أَرَى مِنَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم اللُّطْفَ الَّذِي كُنْتُ أَرَى مِنْهُ حِينَ أَمْرَضُ، إِنَّمَا يَدْخُلُ فَيُسَلِّمُ ثُمَّ يَقُولُ " كَيْفَ تِيكُمْ ". لاَ أَشْعُرُ بِشَىْءٍ مِنْ ذَلِكَ حَتَّى نَقَهْتُ، فَخَرَجْتُ أَنَا وَأُمُّ مِسْطَحٍ قِبَلَ الْمَنَاصِعِ مُتَبَرَّزُنَا، لاَ نَخْرُجُ إِلاَّ لَيْلاً إِلَى لَيْلٍ، وَذَلِكَ قَبْلَ أَنْ نَتَّخِذَ الْكُنُفَ قَرِيبًا مِنْ بُيُوتِنَا، وَأَمْرُنَا أَمْرُ الْعَرَبِ الأُوَلِ فِي الْبَرِّيَّةِ أَوْ فِي التَّنَزُّهِ، فَأَقْبَلْتُ أَنَا وَأُمُّ مِسْطَحٍ بِنْتُ أَبِي رُهْمٍ نَمْشِي، فَعَثُرَتْ فِي مِرْطِهَا فَقَالَتْ تَعِسَ مِسْطَحٌ، فَقُلْتُ لَهَا بِئْسَ مَا قُلْتِ، أَتَسُبِّينَ رَجُلاً شَهِدَ بَدْرًا فَقَالَتْ يَا هَنْتَاهْ أَلَمْ تَسْمَعِي مَا قَالُوا فَأَخْبَرَتْنِي بِقَوْلِ أَهْلِ الإِفْكِ، فَازْدَدْتُ مَرَضًا إِلَى مَرَضِي، فَلَمَّا رَجَعْتُ إِلَى بَيْتِي دَخَلَ عَلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَلَّمَ فَقَالَ " كَيْفَ تِيكُمْ ". فَقُلْتُ ائْذَنْ لِي إِلَى أَبَوَىَّ. قَالَتْ وَأَنَا حِينَئِذٍ أُرِيدُ أَنْ أَسْتَيْقِنَ الْخَبَرَ مِنْ قِبَلِهِمَا، فَأَذِنَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَتَيْتُ أَبَوَىَّ فَقُلْتُ لأُمِّي مَا يَتَحَدَّثُ بِهِ النَّاسُ فَقَالَتْ يَا بُنَيَّةُ هَوِّنِي عَلَى نَفْسِكِ الشَّأْنَ، فَوَاللَّهِ لَقَلَّمَا كَانَتِ امْرَأَةٌ قَطُّ وَضِيئَةٌ عِنْدَ رَجُلٍ يُحِبُّهَا وَلَهَا ضَرَائِرُ إِلاَّ أَكْثَرْنَ عَلَيْهَا. فَقُلْتُ سُبْحَانَ اللَّهِ وَلَقَدْ يَتَحَدَّثُ النَّاسُ بِهَذَا قَالَتْ فَبِتُّ تِلْكَ اللَّيْلَةَ حَتَّى أَصْبَحْتُ لاَ يَرْقَأُ لِي دَمْعٌ وَلاَ أَكْتَحِلُ بِنَوْمٍ، ثُمَّ أَصْبَحْتُ فَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ وَأُسَامَةَ بْنَ زَيْدٍ حِينَ اسْتَلْبَثَ الْوَحْىُ، يَسْتَشِيرُهُمَا فِي فِرَاقِ أَهْلِهِ، فَأَمَّا أُسَامَةُ فَأَشَارَ عَلَيْهِ بِالَّذِي يَعْلَمُ فِي نَفْسِهِ مِنَ الْوُدِّ لَهُمْ، فَقَالَ أُسَامَةُ أَهْلُكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَلاَ نَعْلَمُ وَاللَّهِ إِلاَّ خَيْرًا، وَأَمَّا عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَمْ يُضَيِّقِ اللَّهُ عَلَيْكَ وَالنِّسَاءُ سِوَاهَا كَثِيرٌ، وَسَلِ الْجَارِيَةَ تَصْدُقْكَ. فَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَرِيرَةَ فَقَالَ " يَا بَرِيرَةُ هَلْ رَأَيْتِ فِيهَا شَيْئًا يَرِيبُكِ ". فَقَالَتْ بَرِيرَةُ لاَ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ، إِنْ رَأَيْتُ مِنْهَا أَمْرًا أَغْمِصُهُ عَلَيْهَا أَكْثَرَ مِنْ أَنَّهَا جَارِيَةٌ حَدِيثَةُ السِّنِّ تَنَامُ عَنِ الْعَجِينَ فَتَأْتِي الدَّاجِنُ فَتَأْكُلُهُ. فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ يَوْمِهِ، فَاسْتَعْذَرَ مِنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أُبَىٍّ ابْنِ سَلُولَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ يَعْذِرُنِي مِنْ رَجُلٍ بَلَغَنِي أَذَاهُ فِي أَهْلِي، فَوَاللَّهِ مَا عَلِمْتُ عَلَى أَهْلِي إِلاَّ خَيْرًا، وَقَدْ ذَكَرُوا رَجُلاً مَا عَلِمْتُ عَلَيْهِ إِلاَّ خَيْرًا، وَمَا كَانَ يَدْخُلُ عَلَى أَهْلِي إِلاَّ مَعِي ". فَقَامَ سَعْدُ بْنُ مُعَاذٍ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنَا وَاللَّهِ أَعْذِرُكَ مِنْهُ، إِنْ كَانَ مِنَ الأَوْسِ ضَرَبْنَا عُنُقَهُ، وَإِنْ كَانَ مِنْ إِخْوَانِنَا مِنَ الْخَزْرَجِ أَمَرْتَنَا فَفَعَلْنَا فِيهِ أَمْرَكَ. فَقَامَ سَعْدُ بْنُ عُبَادَةَ وَهُوَ سَيِّدُ الْخَزْرَجِ، وَكَانَ قَبْلَ ذَلِكَ رَجُلاً صَالِحًا وَلَكِنِ احْتَمَلَتْهُ الْحَمِيَّةُ فَقَالَ كَذَبْتَ لَعَمْرُ اللَّهِ، لاَ تَقْتُلُهُ وَلاَ تَقْدِرُ عَلَى ذَلِكَ، فَقَامَ أُسَيْدُ بْنُ الْحُضَيْرِ فَقَالَ كَذَبْتَ لَعَمْرُ اللَّهِ، وَاللَّهِ لَنَقْتُلَنَّهُ، فَإِنَّكَ مُنَافِقٌ تُجَادِلُ عَنِ الْمُنَافِقِينَ. فَثَارَ الْحَيَّانِ الأَوْسُ وَالْخَزْرَجُ حَتَّى هَمُّوا، وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى الْمِنْبَرِ فَنَزَلَ فَخَفَّضَهُمْ حَتَّى سَكَتُوا وَسَكَتَ، وَبَكَيْتُ يَوْمِي لاَ يَرْقَأُ لِي دَمْعٌ وَلاَ أَكْتَحِلُ بِنَوْمٍ، فَأَصْبَحَ عِنْدِي أَبَوَاىَ، قَدْ بَكَيْتُ لَيْلَتَيْنِ وَيَوْمًا حَتَّى أَظُنُّ أَنَّ الْبُكَاءَ فَالِقٌ كَبِدِي ـ قَالَتْ ـ فَبَيْنَا هُمَا جَالِسَانِ عِنْدِي وَأَنَا أَبْكِي إِذِ اسْتَأْذَنَتِ امْرَأَةٌ مِنَ الأَنْصَارِ فَأَذِنْتُ لَهَا، فَجَلَسَتْ تَبْكِي مَعِي، فَبَيْنَا نَحْنُ كَذَلِكَ إِذْ دَخَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَجَلَسَ، وَلَمْ يَجْلِسْ عِنْدِي مِنْ يَوْمِ قِيلَ فِيَّ مَا قِيلَ قَبْلَهَا، وَقَدْ مَكُثَ شَهْرًا لاَ يُوحَى إِلَيْهِ فِي شَأْنِي شَىْءٌ ـ قَالَتْ ـ فَتَشَهَّدَ ثُمَّ قَالَ " يَا عَائِشَةُ فَإِنَّهُ بَلَغَنِي عَنْكِ كَذَا وَكَذَا، فَإِنْ كُنْتِ بَرِيئَةً فَسَيُبَرِّئُكِ اللَّهُ، وَإِنْ كُنْتِ أَلْمَمْتِ فَاسْتَغْفِرِي اللَّهَ وَتُوبِي إِلَيْهِ، فَإِنَّ الْعَبْدَ إِذَا اعْتَرَفَ بِذَنْبِهِ ثُمَّ تَابَ تَابَ اللَّهُ عَلَيْهِ ". فَلَمَّا قَضَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَقَالَتَهُ قَلَصَ دَمْعِي حَتَّى مَا أُحِسُّ مِنْهُ قَطْرَةً وَقُلْتُ لأَبِي أَجِبْ عَنِّي رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. قَالَ وَاللَّهِ مَا أَدْرِي مَا أَقُولُ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. فَقُلْتُ لأُمِّي أَجِيبِي عَنِّي رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِيمَا قَالَ. قَالَتْ وَاللَّهِ مَا أَدْرِي مَا أَقُولُ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. قَالَتْ وَأَنَا جَارِيَةٌ حَدِيثَةُ السِّنِّ لاَ أَقْرَأُ كَثِيرًا مِنَ الْقُرْآنِ فَقُلْتُ إِنِّي وَاللَّهِ لَقَدْ عَلِمْتُ أَنَّكُمْ سَمِعْتُمْ مَا يَتَحَدَّثُ بِهِ النَّاسُ، وَوَقَرَ فِي أَنْفُسِكُمْ وَصَدَّقْتُمْ بِهِ، وَلَئِنْ قُلْتُ لَكُمْ إِنِّي بَرِيئَةٌ. وَاللَّهُ يَعْلَمُ إِنِّي لَبَرِيئَةٌ لاَ تُصَدِّقُونِي بِذَلِكَ، وَلَئِنِ اعْتَرَفْتُ لَكُمْ بِأَمْرٍ، وَاللَّهُ يَعْلَمُ أَنِّي بَرِيئَةٌ لَتُصَدِّقُنِّي وَاللَّهِ مَا أَجِدُ لِي وَلَكُمْ مَثَلاً إِلاَّ أَبَا يُوسُفَ إِذْ قَالَ {فَصَبْرٌ جَمِيلٌ وَاللَّهُ الْمُسْتَعَانُ عَلَى مَا تَصِفُونَ} ثُمَّ تَحَوَّلْتُ عَلَى فِرَاشِي، وَأَنَا أَرْجُو أَنْ يُبَرِّئَنِي اللَّهُ، وَلَكِنْ وَاللَّهِ مَا ظَنَنْتُ أَنْ يُنْزِلَ فِي شَأْنِي وَحْيًا، وَلأَنَا أَحْقَرُ فِي نَفْسِي مِنْ أَنْ يُتَكَلَّمَ بِالْقُرْآنِ فِي أَمْرِي، وَلَكِنِّي كُنْتُ أَرْجُو أَنْ يَرَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي النَّوْمِ رُؤْيَا يُبَرِّئُنِي اللَّهُ، فَوَاللَّهِ مَا رَامَ مَجْلِسَهُ وَلاَ خَرَجَ أَحَدٌ مِنْ أَهْلِ الْبَيْتِ حَتَّى أُنْزِلَ عَلَيْهِ، فَأَخَذَهُ مَا كَانَ يَأْخُذُهُ مِنَ الْبُرَحَاءِ، حَتَّى إِنَّهُ لَيَتَحَدَّرُ مِنْهُ مِثْلُ الْجُمَانِ مِنَ الْعَرَقِ فِي يَوْمٍ شَاتٍ، فَلَمَّا سُرِّيَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ يَضْحَكُ، فَكَانَ أَوَّلَ كَلِمَةٍ تَكَلَّمَ بِهَا أَنْ قَالَ لِي " يَا عَائِشَةُ، احْمَدِي اللَّهَ فَقَدْ بَرَّأَكِ اللَّهُ ". فَقَالَتْ لِي أُمِّي قُومِي إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. فَقُلْتُ لاَ وَاللَّهِ، لاَ أَقُومُ إِلَيْهِ، وَلاَ أَحْمَدُ إِلاَّ اللَّهَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى {إِنَّ الَّذِينَ جَاءُوا بِالإِفْكِ عُصْبَةٌ مِنْكُمْ} الآيَاتِ، فَلَمَّا أَنْزَلَ اللَّهُ هَذَا فِي بَرَاءَتِي قَالَ أَبُو بَكْرٍ الصِّدِّيقُ ـ رضى الله عنه ـ وَكَانَ يُنْفِقُ عَلَى مِسْطَحِ بْنِ أُثَاثَةَ لِقَرَابَتِهِ مِنْهُ وَاللَّهِ لاَ أُنْفِقُ عَلَى مِسْطَحٍ شَيْئًا أَبَدًا بَعْدَ مَا قَالَ لِعَائِشَةَ. فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى {وَلاَ يَأْتَلِ أُولُو الْفَضْلِ مِنْكُمْ وَالسَّعَةِ} إِلَى قَوْلِهِ {غَفُورٌ رَحِيمٌ} فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ بَلَى، وَاللَّهِ إِنِّي لأُحِبُّ أَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لِي، فَرَجَعَ إِلَى مِسْطَحٍ الَّذِي كَانَ يُجْرِي عَلَيْهِ. وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَسْأَلُ زَيْنَبَ بِنْتَ جَحْشٍ عَنْ أَمْرِي، فَقَالَ " يَا زَيْنَبُ، مَا عَلِمْتِ مَا رَأَيْتِ ". فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَحْمِي سَمْعِي وَبَصَرِي، وَاللَّهِ مَا عَلِمْتُ عَلَيْهَا إِلاَّ خَيْرًا، قَالَتْ وَهْىَ الَّتِي كَانَتْ تُسَامِينِي، فَعَصَمَهَا اللَّهُ بِالْوَرَعِ. قَالَ وَحَدَّثَنَا فُلَيْحٌ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، وَعَبْدِ اللَّهِ بْنِ الزُّبَيْرِ، مِثْلَهُ. قَالَ وَحَدَّثَنَا فُلَيْحٌ، عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ، وَيَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ، مِثْلَهُ.
Aişe şöyle anlattı: (Peygamber'in hanımı) "Resûlullah (s.a.v.) bir yolculuğa çıkmak istediğinde, eşleri arasında kura çekerdi ve kura kimin üzerine düşerse onu da yanına alırdı. Gazvesi sırasında aramızda kura çekerdi ve kura bana düşerdi ve Allah, kadınların örtünmesini emrettikten sonra onunla birlikte yola çıktım. Bir deveye bindirildim ve hala onun içindeyken indim. Allah Resulü (s.a.v.) gazvesini bitirip eve döndüğünde, geceleyin yola çıkmamızı emretti. Yola çıkma emri verildiğinde, tabiatın çağrısına cevap vermek için orduyu geçene kadar yürüdüm. İşimi bitirdikten sonra (diğerleriyle birlikte) yola çıkmak için geri döndüm ve birden göğsümdeki kolyemin kaybolduğunu fark ettim. Beni deveye bindirmek için geldiler ve benim de içinde olduğumu düşünerek onu devenin sırtına koydular, çünkü o zamanlar kadınlar hafifti, ince ve zayıftı ve pek yemek yemiyorlardı. Bu yüzden o insanlar, deveyi kaldırırken ağırlığını hissetmediler ve onu devenin üzerine koydular. Gittim ve kimseyi bulamayınca kamplarına geldim, yokluğumu fark edip tekrar geleceklerini düşünerek, uykum geldi ve uyudum. "İnna lil-lah-ve inn a ilaihi raciun (Biz Allah içiniz ve O'na döneceğiz)." Devesini yere çöktürdü, devesinden indi ve bacağını devenin ön bacaklarına koydu, sonra ben de devenin üzerine binip oturdum, öğle vakti dinlenmek için duran orduya ulaşana kadar deveyi yürüttüm. Sonra Medine'ye döndük ve insanlar sahte ithamcıların uydurma sözlerini yayarken ben bir ay hastalandım. Hastalığım sırasında sanki hastalandığımda Peygamber Efendimiz (s.a.v.)'den gördüğüm nezaketi göremiyormuşum gibi hissediyordum. Ama o gelip selam veriyordu ve şöyle diyordu: Hastalığımdan iyileşene ve Um Mistah'la birlikte doğanın çağrısına cevap verdiğimiz Manasi'ye gidene kadar neler olup bittiğine dair hiçbir şey bilmiyordum ve evlerimizin yakınında tuvaletlerimiz olmadan geceden geceye kadar doğanın çağrısına cevap vermiyorduk. Ve bizim bu alışkanlığımız, eski Arapların açık arazideki (ya da evlerden uzaktaki) alışkanlığına benziyordu. Yani. Ben ve Um Mistah bint Ruhm yürüyüşe çıktık. Um Mistah uzun elbisesinden dolayı tökezledi ve bunun üzerine 'Mistah mahvolsun' dedi. 'Kötü söz söylüyorsun' dedim. Bedir (savaşına) katılan bir adama neden sövüyorsun?' 'Ey Hanata (oradasın) ne dediklerini duymadın mı?' dedi. Sonra bana asılsız ithamcıların söylentilerini anlattı. Hastalığım ağırlaştı ve eve döndüğümde Allah Resulü (ﷺ) yanıma geldi ve selam verdikten sonra şöyle dedi: 'Bu (kız) nasıl?' Annemin yanına gitmeme izin vermesini istedim. O zaman haberin onlar aracılığıyla kesinleşmesini istedim. Allah Resulü (ﷺ) bana izin verdi ve ben de anne ve babamın yanına gittim ve anneme, 'İnsanlar ne konuşuyor?' diye sordum. Şöyle dedi: 'Ey kızım! Bu konu hakkında fazla endişelenmeyin. Allah'a yemin ederim ki, kocası tarafından sevilen ve başka hanımları olan güzel bir kadın yoktur ki, kadınlar onun hakkında yalan haber uydursunlar.' Ben de 'Allah'ı tesbih ederim! İnsanlar gerçekten bu konuyu ele alıyor mu?' O gece ağlamaya devam ettim ve sabaha kadar uyuyamadım. Sabahleyin Rasûlullah (s.a.v.) vahyin geciktiğini görünce Ali b. Ebu Talib ve Usame bin Zeyd'i çağırdı ve karısından (yani Aişe'den) boşanma konusunda onlara danışmak istedi. Usame bin Zeyd, hanımlarının iyi şöhreti hakkında bildiklerini anlattı ve ekledi: "Ya Resulullah! Karını koru, çünkü Allah'a yemin ederim ki onun hakkında iyilikten başka bir şey bilmiyoruz. Ali bin Ebu Talib şöyle dedi: 'Ey Allah'ın Resulü! Allah'ın size bir kısıtlaması yoktur, ondan başka kadınlar da çoktur, yine de size doğruyu söyleyecek kadın hizmetçiye sorabilirsiniz.' Bunun üzerine Resûlullah (s.a.v.) Berire'yi çağırdı ve şöyle dedi: 'Ey Berire. Onun hakkında şüphelerinizi uyandıran bir şey gördünüz mü hiç?' Barirah şöyle dedi: 'Hayır, seni Hak ile gönderen Allah'a yemin ederim ki, onun, bazen uyuyan ve hamuru keçilere yemesi için bırakan olgunlaşmamış bir kız olması dışında hiçbir kusurunu görmedim.' O gün Resûlullah (s.a.v.) minbere çıktı ve birisinin Abdullah bin Ubeyy bin Salul'u cezalandırmasında kendisine yardım etmesini istedi. Allah'ın Elçisi şöyle dedi: 'Ailemin itibarına iftira atarak beni inciten o kişiyi (Abdullah bin Ubai bin Salul) cezalandırmam için bana kim destek olacak? Allah'a yemin ederim ki, ailem hakkında iyilikten başka bir şey bilmiyorum ve hakkında iyilikten başka bir şey bilmediğim bir kişiyi suçladılar ve o, benim yanımda olmadan evime hiç girmedi.' Sa'd bin Muaz ayağa kalktı ve şöyle dedi: 'Ya Rasulallah! Vallahi seni ondan kurtaracağım. Eğer o adam Evs kabilesinden ise kafasını keseriz, eğer Hazrec kardeşlerimizden ise bize emret, biz de senin emrini yerine getiririz.' Bunun üzerine Hazrec kabilesinin reisi olan Sa'd bin Ubade, bu olaydan önce dindar bir adamdı, kabilesine olan şevkinden hareketle ayağa kalktı ve şöyle dedi: 'Vallahi sen yalan söyledin; onu öldüremezsin ve onu asla öldüremeyeceksin.' Bunun üzerine Usayd bin el-Hadir kalktı ve (Sa'd bin Ubade'ye) şöyle dedi: 'Vallahi! sen bir yalancısın. Vallahi onu öldüreceğiz; Sen ise münafıkları savunan bir ikiyüzlüsün.' Bunun üzerine Evs ve Hazrec kabileleri heyecanlanıp birbirleriyle savaşmak üzereyken, Resûlullah (s.a.v.) minberde duruyordu. Aşağıya indi ve onlar susana kadar onları susturdu, kendisi de sustu. O gün o kadar çok ağladım ki, ne gözyaşlarım dindi, ne de uyuyabildim. Sabah annem ve babam yanımdaydı ve iki gece bir gün ağladım, ta ki ağlamaktan karaciğerimin patlayacağını sanıncaya kadar. Onlar benimle otururken ben ağlarken, Ensari bir kadın içeri girmek için izin istedi, ben de içeri girmesine izin verdim. O da oturdu ve benimle birlikte ağlamaya başladı. Biz bu halde iken Resûlullah (s.a.v.) gelip oturdu ve iftirayı uydurdukları günden beri bir daha yanıma oturmamıştı. Bir ay boyunca kendisine benim durumumla ilgili hiçbir açıklama gelmedi. Teşehüd (yani Allah'tan başka ilah yoktur ve Muhammed O'nun elçisidir) okudu ve sonra şöyle dedi: 'Ey Aişe! Senin hakkında bana falan bilgi verildi; eğer masumsanız, o zaman Allah yakında sizin masumiyetinizi ortaya çıkaracaktır ve eğer bir günah işlediyseniz, o zaman Allah'a tövbe edin ve O'ndan sizi bağışlamasını isteyin, çünkü bir kişi günahını itiraf edip Allah'tan bağışlanma dilediğinde, Allah onun tövbesini kabul eder.' Allah Resulü (ﷺ) konuşmasını bitirdiğinde gözyaşlarım tamamen kesildi ve bir damla bile kalmadı. Babamdan Resûlullah (s.a.v.)'e benim adıma cevap vermesini istedim. Babam, "Vallahi, Allah'ın Resulü'ne ne diyeceğimi bilmiyorum" dedi. Anneme, 'Benim adıma Allah'ın Resulü (ﷺ) ile konuş' dedim. 'Vallahi, Allah'ın Elçisi'ne ne diyeceğimi bilmiyorum' dedi. Ben genç bir kızdım ve Kur’an hakkında pek bilgim yoktu. Söyledim. 'Allah'a yemin ederim ki, sen insanların söylediklerini dinlemişsin, bu senin aklına kazınmış ve bunu doğru kabul etmişsin. Şimdi size suçsuz olduğumu ve Allah'ın masum olduğumu bildiğini söylesem bana inanmazsınız ve size yalan yere suçlu olduğumu ve Allah'ın masum olduğumu bildiğini itiraf etsem bana inanırsınız. Allah'a yemin ederim ki, ben, Yusuf'un babası (Yakup) dışında, benim durumumu seninle kıyaslamıyorum. O şöyle dedi: "Sizin iddialarınıza karşı (benim için) sabır en uygunudur ve yardım istenecek olan yalnızca Allah'tır." Sonra Allah'ın masumiyetimi kanıtlamasını umarak yatağımın diğer tarafına döndüm. Allah'a yemin ederim ki, kendimi Kur'an-ı Kerim'de bahsedilemeyecek kadar aşağı biri olarak gördüğüm için, Allah'ın bana İlâhi Vahiy vereceğini hiç düşünmemiştim. Allah Resulü'nün (ﷺ) bir rüya görmesini ve Allah'ın benim masumiyetimi ispat etmesini umuyordum. Vallahi, Allah'ın Elçisi'ne vahiy gelmeden önce, Allah'ın Elçisi kalkmamıştı ve kimse evden çıkmamıştı. Böylece (vahyedildiği zaman, kendisine ulaşan) aynı durum ona da geldi. O kadar çok terliyordu ki (soğuk) bir kış günü olmasına rağmen ter damlaları inci tanesi gibi düşüyordu. Resûlullah (s.a.v.)'in bu hali geçince gülümseyerek ilk sözü: "Aişe! Allah'a şükürler olsun, çünkü Allah senin masumiyetini ilan etti.' Annem bana Resûlullah (s.a.v.)'in yanına gitmemi söyledi. 'Vallahi ona gitmeyeceğim ve Allah'tan başka şükretmeyeceğim' dedim. Bunun üzerine Allah şöyle vahyetti: "Gerçekten iftira atanlar, aranızda bir çetedir..." (24.11) Allah benim masumiyetimi beyan ettiğinde, akrabası olan Mistah bin Usatha'nın geçimini sağlayan Ebu Bekir, 'Vallahi, Aişe hakkında söylediklerinden dolayı Mistah'a asla bir şey vermeyeceğim' dedi. Fakat Allah daha sonra şöyle vahyetti: -- "Sizden iyi ve varlıklı olanlar, akrabalarına, muhtaçlara ve Allah yolunda yurtlarından ayrılanlara yardım etmemeye yemin etmesinler. Bağışlasınlar ve bağışlasınlar. Allah'ın sizi bağışlamasını istemez misiniz? Şüphesiz Allah çok bağışlayandır, çok merhamet edendir." (24.22) Bundan sonra Ebu Bekir şöyle dedi: 'Evet! Vallahi! Allah'ın beni affetmesini isterim' dedi ve daha önce yardım ettiği Mistah'a yardım etmeye devam etti. Allah Resulü (ﷺ) ayrıca Zeyneb bint Cahş'a (yani Peygamber'in eşine) benim hakkımda şöyle demesini sordu: 'Ne biliyorsun ve ne gördün?' O şöyle cevap verdi: 'Ey Allah'ın Resulü! Ben duymadığım ve görmediğim şeyleri duyduğumu veya gördüğümü iddia etmekten kaçınırım. Vallahi ben Aişe hakkında hayırdan başka bir şey bilmiyorum. kötü niyetliydi), çünkü dindardı."
Sunnah.com (Witnesses)
25 Yıllık Tecrübe, Dijital Güç
ERP · RPA · Yapay Zekâ Çözümleri
kokluce.net →